T14 พัดชา สุภาวงศ์
27 April 2019
Image Description

การเขียนครั้งแรก

การเขียนครั้งแรกของพัดชา
ทุกคนคงมีประสบการณ์ครั้งแรกทุกคน ไม่ว่าจะทำอะไรที่ไม่เคยไม่ก่อนย่อมจะมีครั้งแรกเสมอ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นหลังจากที่เข้าคอร์สโครงการ Talent ซึ่งจะได้รับหมายมอบให้เขียนบล็อกทุกคน ฉันเข้าไปอ่านของหลายๆคน เพื่อดูพัฒนาการในการเขียน ซึ่งบางคนเขียนตั้งแต่เริ่มคอร์ส เมื่อโค้ชถามว่าเขียนรึยัง หลายคนยังไม่ได้ได้เขียน พร้อมทั้งมีเหตุผลทุกคน ฉันก็ก้เป็นหนึ่งในคนกลุ่มนั้นที่ยังไม่ได้เขียน แต่หลังจากที่ได้มีโอกาสทำการทดสอบเพื่อแสวงหาพรสวรรค์ที่อยู่ในตัวเองแล้วฉัน พบว่าพรสวรรค์ข้อแรกของฉันคือ Communication หรือนักสื่อสารซึ่งแน่นนอนมันไม่ใช่ของถนัดของฉันอยู่แล้วในการที่จะเขียน ซึ่งในประสบการณ์ในชีวิตที่ผ่านมาฉันก็ไม่ชอบการเขียนเท่าไหร่นัก เพราะเมื่อก่อนตอนเรียนแล้วได้เขียน เอสเส ฉันรู้สึกว่าเป็นการยากมากเนื่องจากเขียนได้สามสี่บรรทัดก็ไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียน ทั้งๆที่ชอบเรียนภาษอังกฤษมาก เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กชอบเขียนสมุดบันทึกมาก เนื่องจากสามารถทำให้เราย้อนกลับมาอ่านแล้วรู้สึกดีมากและสนุกเมื่อนึกภาพตามไปด้วย แต่ตอนเป็นเด็กการเขียนเรียงความเราก็สามารถทำได้ดี แต่พอตอนโตกลับทำได้ไม่ดี แปลกจังเลย
การค้นหาพรสรรค์ทำให้ฉันรู้ว่าฉันชอบพูดมากกว่า และแน่นอนการชอบพูดทำให้การฟังก็น้อยลงด้วยเพราะชอบพูดมากกว่าฟัง พอรู้ดังนั้นข้อด้อยของฉัน คือฟังน้อย โค้ชเลยให้ฝึกโดยการฟังให้มาก คิดอยู่ละทุกวันนี้ตอนก่อนมาทำงานก็ฟังข่าวตอนแต่งตัวทุกวัน ฟังเพลงในรถขณะขับมาทำงาน แล้วชอบฟังเพลงฝรั่งด้วยนะคะ เพราะจะได้ฝึกภาษาไปด้วยเนื่องจากเป็นคนชอบเรียนภาษาอังกฤษแต่การฟังแบบนั้นหาใช่สาระไม่เนื่องจากโค้ชแนะนำให้ฟัง Podcast โอ้พระเจ้าจะทำได้ไหมนั่น แต่บอกกับตัวเองว่าเราควรลองสักครั้งอย่างน้อยก็ทำในสิ่งที่โค้ชแนะนำและคงให้สาระเราไม่มากก็น้อย ก็เลยเริ่มฟังตอนขับรถ ซึ่งสมาธิไม่ค่อยจะมีเนื่องจากขับรถต้องใช้สมาธิในการขับมากกว่า แต่เข้าข้างตัวเองว่าอย่างน้อยก็ได้ฝึกทักษะด้านการฟัง ได้ประโยชน์มากกว่าการฟังเพลงอยู่แล้วแน่นอน การเริ่มต้นในวันนั้นทำให้มีครั้งต่อๆไปตามมา ซึ่งฉันได้ทำการฝึกทักษะการฟังไปโดยฟัง Pod cast อย่างน้อย 5 เรื่องแล้วในเวลา 1 สัปดาห์ ซึ่งสาระอาจจะจับไม่ได้หมด แต่อย่างน้อยฉันก็ได้เริ่มฝึกฝนในข้อด้อยของฉัน
ทุกคนก็คงจะมีการเริ่มครั้งแรกเหมือนกันขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ถ้าเราไม่นับ 1 แล้วจะนับสองได้อย่างไร
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ