T14 Jindaratn Chaipokam
28 May 2019
Image Description

คนพิการก็ทำงานสำเร็จได้🤗

เมื่อ 3 เดือนก่อน ฉันได้รับมอบหมายให้ทำงานชิ้นหนึ่ง ซึ่งให้มาแค่คำสั่งและภาระหน้าที่รับผิดชอบ โดยไม่มีการอำนวยความสะดวก การให้อำนาจ หรือการสนับสนุนเรื่องกำลังคนใดๆ ทั้งสิ้น นั่นมันเปรียบเสมือนฉันทำงานแบบไม่มีแขนไม่มีขา “การทำงานแบบนี้เหมือนฉันพิการแขนขาแล้ว” ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหนทางข้างหน้าจะได้เจอะเจอกับอุปสรรคใดบ้าง และแล้วสิ่งต่างๆ ที่ไม่คาดคิดได้เกิดขึ้นมากมาย ฉันพบว่าฉันมีเพียงรถเข็นสำหรับผู้พิการเท่านั้นที่คอยพยุงร่างฉันให้ไปในที่ต่างๆ ซึ่งตามเส้นทางนั้นพบทั้งขวากหนาม เศษแก้ว ก้อนหิน และสิ่งที่น่าตกใจมากคือสัตว์ประหลาดอึ่งอ่างตัวใหญ่ยักษ์ขวางทางเดินของฉันอยู่พร้อมกับลูกสมุนอึ่งอ่างตัวเล็กจ้อยล้อมรอบ “โอ้ แล้วฉันจะเดินทางผ่านเส้นทางนี้ไปได้อย่างไร” ในวินาทีแรกฉันตกใจมาก ฉันได้แต่นั่งอึ้งอยู่บนรถเข็นผู้พิการของฉัน “โอ้ ภารกิจของฉันไม่สำเร็จแน่” เสียงเล็กๆ ในหัวของฉันพูดกับตัวเองเบาๆ เมื่อฉันได้สติ ฉันทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ และวิเคราะห์หาแนวทางที่จะผ่านสัตว์ประหลาดอึ่งอ่างยักษ์ตัวนี้ไปให้ได้ แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเอ๊ะรถเข็นของฉันเป็นเหล็กนี่นาอึ่งอ่างยักษ์ไม่น่าจะกินเหล็กได้ ถ้าอย่างนั้นฉันนั่งอยู่บนรถเข็นไปตามทางรถเข็นของฉันนิ่งๆ ดีไหม หลังจากนั้นฉันก็ทำตัวลีบเล็กลง หดตัวอยู่ในรถเข็นเหล็กของฉันแล้วค่อยๆ ใช้มือเข็นล้อรถเข็นของฉันผ่านป่าหนาม ผ่านเศษหินอันแหลมคม บางครั้งต้องหลบไปตามซอก ฉันถูกเศษหินบาดดดยหลบเลี่ยงไม่ได้ และฉันก็ผ่านอึ่งอ่างยักษ์ ไปอย่างทุลักทุเล หลังจากที่เราผ่านอึ่งอ่างยักษ์มาแล้วพบว่าอึ่งอ่างยักษ์ยังคงอยู่ที่เดิม และส่งเสียงร้องระงม”อึ่งงงงอองอึ่งงงงงออง” เสียงก้องไปทั้งป่าขณะที่ฉันเดินทางไกลออกมาจากอึ่งอ่างยักษ์เรื่อยๆ แต่ฉันยังคงได้ยินเสียงอึ่งอ่างยักษ์ร้องแว่วมาแต่ไกลๆ และเมื่อผู้คนผ่านไปมายังคงมีเรื่องเล่าขานให้ได้ยินว่าอึ่งอ่างยักษ์ยังนั่งร้องอยู่กลางถนนที่เดิมอย่างน่าเวทนา ทั้งที่ไม่มีใครสนใจใยดี ทุกคนต่างใช้วิธีเอาตัวรอดเช่นเดียวกันกับฉัน คือทำตัวให้ลีบเล็กลงให้อึ่งอ่างยักษ์มองไม่เห็น แล้วหาที่เกาะเล็กๆ ป้องกันตัวและเดินหลีกลี้อึ่งอ่างยักษ์ไป ส่วนอึ่งอ่างยักษ์ยังคงสนใจแต่เรื่องของตัวเอง ยังร้องระงมซ้ำๆ ถนนของกู ที่ของกู ลูกสมุนกู ในขณะที่ทุกคนที่ผ่านมานั้นได้ถึงเป้าหมายปลายทางกันหมดแล้ว แน่นอนฉันผ่านถนนสายนั้นมาด้วยบาดแผลโชกโชน และฉันเคยเพ้อภาวนาให้มีเทพบุตรเหินเวหาหรือนางฟ้าประทานพรให้พาฉันเหาะข้ามอึ่งอ่างยักษ์นั้นได้ เพื่อให้การเดินทางของฉันง่ายและถึงเป้าหมายเร็วขึ้น แต่มันไม่มีอยู่จริง ข้อคิดที่ฉันได้จากการรับมอบหมายภารกิจครั้งนี้คืออึ่งอ่างยักษ์ช่างน่าสงสาร มันไม่รู้เลยหรือว่ามันนั่งขวางถนนอยู่อาจจะโดนรถเหยียบตายเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วเสียงร้องระงมตลอดเวลาของมันนั้นช่างน่ารำคาญต่อผู้พบเห็นมากเพียงใด ข้อคิดต่อไปคือรถเข็นผู้พิการของฉันถึงแม้จะพาฉันขึ้นบันไดไม่ได้ พาฉันบินไม่ได้แต่ด้วยความเป็นเหล็กมันก็ปกป้องฉันได้ตามศักยภาพที่ควรมี และสุดท้ายสิ่งสำคัญที่ทำให้ฉันเดินทางถึงเป้าหมายที่ฉันไม่เคยลืม คือสิ่งดีๆ ในตัวพิการๆ ของฉันนั้นมีมากมาย ฉันมีอวัยวะสำคัญที่ช่วยให้ชีวิตฉันดำรงอยู่ได้ ทั้งหัวใจไตปอดตับม้ามและอวัยวะอื่นๆ ที่พยุงร่างกายของฉันไว้ มันเปรียบเสมือนทีมที่งานที่แข็งแกร่งของฉัน “11 แอดเวนเจอร์ผู้น่ารักพิทักษ์เงินโรงพยาบาล” ความสำเร็จของฉันในครั้งนี้ล้วนมาจากสิ่งดีๆ รอบตัว นั้นคือ “ทีม” อยากให้คุณลองมองหาสิ่งดีๆ รอบตัวคุณ เพื่อความสำเร็จที่จับต้องได้^^