T7 พิมลรัตน์​ ศักดาศิริสถาพร
26 July 2019

ชีวิตเหมือนรถไฟเหาะ

ครั้งแรกที่เริ่มเรียนModule​ 1​ พอครูพูดว่าจะมีการสอนknowledgeสัดส่วน10% ใจหนึ่ง​ ก็เออ​ ดีจัง​ เพราะขี้เกียจอ่านหนังสือ​ อีกใจก็กังวล​ เอ... มันจะเป็นยังไงนะ แต่เอาเข้าจริง เริ่มเรียนปุ๊บ​ ครูก็เริ่มตั้งคำถามปลายเปิด​ ครั้นจะตอบก็เอาแต่บ่นพึมพำเบาๆ​ จะยกมือตอบก็ไม่ค่อยกล้า​ ได้แต่คิดๆทั้งวัน​ จนวันแรกกลับไปรู้สึกล้ามาก​ ไม่เคยคิดเยอะขนาดนี้  พอเริ่มทำ​project​ชีวิตเหมือนเล่นรถไฟเหาะมาก​ แต่มันดิ่งลงเหลือเกิน​ เครียดมาก​ ไม่มีเรื่องทำprojectซักที​ เคยไปนั่งจ้องหน้าครู​ แต่ไม่พูดอะไร​ จนครูทักว่า​ เราเป็นคนพูดน้อยจังเลย... ปกติปากมากค่ะครู​ อันนี้ไม่ปกติ​(ในใจ)​  พอเริ่มจับทางได้​ มีprojectกับเค้า​ ติดต่อหน่วยงานที่ต้องร่วมทำ​projectได้สำเร็จ​ ชีวิตบนรถไฟเหาะช่วงนั้นดีมาก​ ขาขึ้นจริงเชียว​ ฟินเว่อร์​ มาตอนนี้รถไฟเหาะกลับดิ่งลงอีกครั้ง​  projectกลายเป็นแค่Requirement​ แม้จะผิดหวังมากในช่วงแรก​ แต่ครั้งนี้awareness ก็มาคอยเตือนให้ตัวเองคิดว่า​  ชีวิตคนเรามีsolutionมากมายที่จะไปถึงเป้าหมายได้  projectก็เช่นเดียวกัน​ ถามว่าเสียดายเวลาที่ผ่านไปไหม​  ตอบว่าไม่เสียดาย เพราะถึงแม้projectอาจจะไม่success แต่ในใจก็รับรู้ได้ว่าmy setเราเปลี่ยนไป​ มองโลกกว้างขึ้น​ มองผู้คนตามพรสวรรค์เขาเป็น​ รู้จักการปรับตัว​ แค่นี้ก็คุ้มค่าแล้วสำหรับตัวผู้เขียนเอง
My​ second blog